Vinītaruci (wiet. Tý ni đa lưu chi, chiń. 毘尼多流支); zm. 594) – indyjsko-wietnamski mistrz thiền ze szkoły vinītaruci.
Życiorys Pochodził z południowych Indii. Należał do kasty braminów. Już jako młody człowiek dążył do wyjścia poza konwencjonalny świat, wędrował po całych Indiach w poszukiwaniu oświecenia. Nie znalazłszy możliwości duchowego rozwoju w Indiach, udał się w podróż do wschodniej Azji.
Szóstego roku okresu Dajian za panowania , czyli w 574 roku, Vinītaruci przybył do Chang’anu, ówczesnej stolicy północnych Chin. Był to okres, gdy cesarz Wu z Północnej Dynastii Zhou usiłował zniszczyć buddyzm. Następnie Vinītaruci odbył podróż na południe Chin, do ówczesnej południowej stolicy – Ye. W tym właśnie okresie Trzeci Patriarcha szkoły chan Jianzhi Sengcan ukrywał się w rejonie góry Sikong. Vinītaruci pragnął być jego uczniem. Po jakimś czasie ze względów na bezpieczeństwo, Sengcan nakazał mu udać się dalej na południe i przyjmować uczniówCuong Tu Nguyen. Zen in Medieval Vietnam. A Study and Translation of the 'Thiền Uyển Tập Anh'. Str. 164Na pewno Vinitaruci nie był uczniem Trzeciego Patriarchy Sengcana. Późniejsi autorzy pragnąc połączyć wietnamski thiền z chińskim chanem połączyli te dwie postacie.