Jan Miśniak (ur. 13 maja 1888 we wsi Pnikut, zm. 5 października 1940 w Mauthausen-Gusen) – porucznik piechoty Wojska Polskiego.
Życiorys Ukończył seminarium nauczycielskie (prawdopodobnie w Przemyślu). 15 lipca 1910 wcielony austriackiego wojska. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej. Jego oddziałem macierzystym był Pułk Strzelców Nr 34. Po tym jak został ciężko ranny odznaczono go Krzyżem Wojskowym Karola. Po ukończeniu szkoły oficerów rezerwy awansowany na stopień chorążego rezerwy ze starszeństwem z 1 stycznia 1918. Po odrodzeniu Polski już jako oficer polskiego wojska walczy z Ukraińcami o Przemyśl. W 1920 roku ranny w walkach z Bolszewikami trafia do szpitala w Przemyślu. Z końcem kwietnia 1922 roku zostaje przeniesiony do rezerwy w stopniu porucznika.
Od września 1925 roku razem z żoną Zofią i synem Wiesławem meldują się w Zawierciu.. Od początku małżonkowie angażują się w pracę pedagogiczną. Jan otrzymuje posadę kierownika Szkoły Powszechnej nr 1 w Zawierciu w której pracuje aż do jej zamknięcia w 1939 rokuSłownik nauczycieli tajnego nauczania – uczestników ruchu oporu 1939–1945 (województwo świętokrzyskie). Tablice i pomniki, Wydawnictwo Pedagogiczne ZNP, 2012, s. 319..