Stefan II (ur. 1319, zm. w maju 1375 w Landshut) – książę Bawarii wraz z braćmi od 1347 do 1349, książę Dolnej Bawarii wraz z braćmi od 1349 do 1353, książę Bawarii-Landshut od 1353, z dynastii Wittelsbachów.
Życiorys thumb|left|Pieczęć Stefana II thumb|left|Zasięg bawarskiego władztwa Stefana II w chwili jego śmierci Stefan II był drugim synem cesarza i księcia bawarskiego Ludwika IV i jego pierwszej żony, Beatrycze, córki Bolka I Surowego, księcia świdnickiego. Od 1334 roku uczestniczył w życiu publicznym, wraz ze starszym bratem Ludwikiem. Stefan dostał urząd wikariusza Rzeszy w Szwabii i Alzacji. Obaj brali udział w bitwach i wojnach, w których odznaczyli się umiejętnościami dowódczymi. Śmierć ojca w październiku 1347 roku zastała Stefana podczas kampanii przeciwko miastom szwabskim, które opowiedziały się za przeciwnikiem Ludwika Bawarskiego i antykrólem Niemiec Karolem IV Luksemburskim. To zmieniło sytuację na niekorzyść Wittelsbachów. Stefan pogodził się z Karolem i uznał jego władzę, a nawet – na początku lat 50. – nawiązał z nim bliższe stosunki.