Piotr z Villacreces OFM (ur. ok. 1350 w Kastylii, zm. 1422 w Peñafiel) – hiszpański franciszkanin, mistyk, kaznodzieja, reformator zakonu, sługa Boży Kościoła katolickiego.
Życiorys Pochodził z rodziny szlacheckiej. Jego rodzony brat Juan de Villacreces był biskupem Calahorry i Burgos. Piotr z Villacreces wstąpił do franciszkanów mając 14 lat. Studiował w Tuluzie, Paryżu i na Uniwersytecie w Salamance. Był wykładowcą teologii. W pewnym momencie postanowił zostać franciszkańskim eremitą. Zamieszkał w pustelni w San Pedro de Arlanza w Burgos, a następnie w La Salceda w Guadalajarze. Kolejnymi eremami były pustelnie w Composto i Abrojo. Głosił kazania, wędrując po Kastylii (La Alcarria). W 1395 uzyskał aprobatę dla przedsięwziętej przez siebie reformy w łonie zakonu franciszkańskiego. Do La Salcedy zaczęli przybywać naśladowcy. W 1396 założono erem ścisłej obserwancji, gdzie zachowywano w sposób surowy regułę św. Franciszka. Reforma zyskała również wsparcie osób świeckich.