Pŏpchu sa (, ) – koreański klasztor buddyjski. Jeden z głównych klasztorów szkoły Chogye.
Historia klasztoru Klasztor został zbudowany przez mnicha Uisina w roku 553, po jego powrocie z Indii. Przywiózł on ze sobą olbrzymią liczbę sutr, które były przechowywane w tym klasztorze. Dlatego nazwał go Pŏpchu, czyli Dom sutr. Cały kompleks, wybudowany na południowo-zachodnich zboczach góry Songni, składał się z ponad sześćdziesięciu budynków, a w okolicy było ponad siedemdziesiąt pustelni. Praktykowało tu 3000 mnichów. Klasztor ten należał wówczas do szkoły Pŏpsang.
W XII wieku król Korei zebrał w klasztorze 30000 mnichów na zbiorowych modłach w intencji wyzdrowienia Narodowego Nauczyciela Taegaka Ŭich’ŏna. Do dziś przetrwał olbrzymi żelazny garnek, w którym gotowano jedzenieChris Verebes, Empty House. Zen Masters and Temples of Korea, s. 200..
Później świątynia ta stała się klasztorem szkoły sŏn. W czasie japońskiej inwazji w 1598 r. mnich Pyŏgam Kaksŏng z tego klasztoru, stał się jednym z przywódców mnichów ochotników walczących z Japończykami. Ponownie stanął do walki w czasie inwazji Jingów w 1636 roku. Odbudował zniszczony klasztor Pŏpchu i wiele innych.
Obecnie klasztor znajduje się w Narodowym Parku góry Songni.