Atlantic-Fokker C-7 – amerykański samolot pasażersko-transportowy z lat 30. XX wieku, wersja rozwojowa C-2A.
Historia W latach 20. i 30. XX wieku standardową praktyką United States Army Air Corps (USAAC) było testowanie różnych silników na danym modelu samolotu i nadawanie takiemu samolotowi całkowicie nowego oznaczenia. W 1929 ostatni z zamówionych C-2A (numer seryjny 28-126) otrzymał silniki o większej mocy 300-konne Wright R-975-1 zamiast oryginalnych 220-konnych i został przyjęty do służby jako C-7. Prędkość przelotowa samolotu z nowymi silnikami wzrosła o ponad 40 kilometrów na godzinę.
Poprawione osiągi samolotu doprowadziły do zamówienia kolejnych sześciu samolotów z silnikami R-975-1, które otrzymały oznaczenie C-7A i które w porównaniu z C-7 były poważnie zmodyfikowane. C-7A składały z części „pożyczonych” z wielu modeli Fokkera, w tym z kadłubów Fokkerów F.10, skrzydeł Fokkerów C-2 i stateczników pionowych i poziomych z bombowca Fokker XLB-2.