Andrzej Gawędzki (ur. 30 listopada 1893 w Mariampolu, zm. 15 lutego 1977 w Rosario, Argentyna) – polski ksiądz katolicki.
Życiorys mały|Grób ks. Andrzeja Gawędzkiego na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie Syn Romana i Julii z Sobolewskich. Ukończył gimnazjum w Suwałkach. Następnie wstąpił do seminarium w Sejnach. Po przyjęciu święceń kapłańskich 21 maja 1916 wyjechał na wschód, gdzie od 1 czerwca tego samego roku pełnił funkcję kapelana polskich uchodźców w Mohylewie, od lipca 1917 był wikariuszem w Mińsku, a trzy miesiące później został kapelanem I Korpusu Polskiego.
Od listopada 1918 był wikariuszem w Augustowie, we wrześniu następnego roku wyjechał do Łomży, gdzie pracował w kurii diecezjalnej i był prefektem szkolnym.
Po wybuchu wojny polsko-bolszewickiej został kapelanem wojskowym i pełnił tę rolę do maja 1921. Później został zweryfikowany w stopniu kapelana rezerwy ze starszeństwem 1 czerwca 1919 roku w duchowieństwie wojskowym wyznania rzymskokatolickiego.