Jakość nagrań produkowanych przez Muzę nie była najwyższa. Sytuację poprawiono publikując w Muzie utwory powstałe w studiu wytwórni płyt Mewa, której nagrania – podobnie jak i sama aparatura nagrywająca – znalazły się w Muzie po zakazaniu działalności i zlikwidowaniu tej prywatnej poznańskiej wytwórni.
W 1955 eksperyment z wydzieloną wytwórnią udano za nieudany. Ponownie scalono nagrywanie i produkcję w ramach jednego przedsiębiorstwa.
30 czerwca 1955 z Zakładu Nagrań Dźwiękowych powstaje nowe-stare Przedsiębiorstwo Państwowe „Polskie Nagrania”. 3 października 1956 zakończyła samodzielną działalność Warszawska Fabryka Płyt Gramofonowych „Muza”. Decyzją Ministerstwa Kultury i Sztuki w ramach centralizacji działalności gospodarczej stała się częścią PP „Polskie Nagrania „Muza””, jedynego podmiotu gospodarczego uprawnionego wtedy w Polsce do produkcji płyt gramofonowych.
Inne informacje: naklejki, numeracja płyt Płyty nagrywane przez wytwórnię miały średnicę 25 cm i odtwarzane były z prędkością 78 obr./min. Tworzywem była masa szelakowa. Dopiero pod koniec swego istnienia Muza zaczęła produkować drobnorowkowe płyty długogrające: były to 25 cm albumy z literą L przed numerem katalogowym.