Po studiach został lekarzem okrętowym. Zwiedził Kamerun i Wyspy Kanaryjskie. Podróżował również po Grecji, Włoszech, Turcji i Francji. W latach 1911–1916 prowadził praktykę lekarską w Kudowie Zdroju i Poznaniu. Od 1915 do 1919 roku praktykował w Międzychodzie. W czasie powstania wielkopolskiego i tuż po nim, prowadził energiczne działania w kierunku przyłączenia Międzychodu do Polski. Naraził się tym władzom pruskim i został zatrzymany w więzieniu w Międzyrzeczu. W tym czasie Grenzschutz kilkakrotnie przeszukał jego mieszkanie w Międzychodzie. W 1921 ponownie zamieszkał w Poznaniu. Pracował w tym czasie jako referent wydziału zdrowia przy Urzędzie Wojewódzkim (do 1923). W 1926 przeniósł się do Gołubia, a w listopadzie 1927 roku otworzył praktykę w Inowrocławiu. Specjalizował się w chorobach serca i układu nerwowego. Z dobrymi efektem stosował solankę, borowinę i szczawy. W drugiej połowie lat trzydziestych większość czasu spędzał w swoim majątku w Roszkowie (z uwagi na ciężką i stale postępującą chorobę, której nabawił się w trakcie pobytu w więzieniu w Międzyrzeczu).