Od 1833 do 1837 był wiceprezydentem.
Prezydentury W 1835 pod koniec kadencji prezydenta José Antonio Páeza objął urząd prezydencki i sprawował go przez miesiąc do inauguracji prezydentury José María Vargasa. Vargas zachował go na stanowisku swojego zastępcy. W czerwcu w wyniku rewolucji (Revolución de las Reformas) wojsko obaliło prezydenta Vargasa. Narvarte razem z nim został deportowany z kraju na wyspę Świętego Tomasza. Po upadku rewolucji wrócił na stanowisko wiceprezydenta. 24 kwietnia 1836 roku Narvarte znowu musiał przejąć przewodnictwo w kraju, w związku z rezygnacją prezydenta Vargasa. Pełnił obowiązki Prezydenta Republiki do 20 stycznia 1837, kiedy to został zastąpiony przez generała José María Carreño. W 1842 roku został wybrany wiceprezydentem rady rządowej (Consejo de Gobierno), aby już w marcu tego samego roku ponownie zająć fotel głowy państwa. Powodem był wyjazd prezydenta Páeza do swoich majątków ziemskich, a także nieobecność jego zastępców. Ta prezydentura była bardzo krótka, ale znacząca. Narvarte zdołał wydać dwa dekrety.