W II. Brygadzie Legionów, gromadziła się coraz większa nienawiść do okupantów i żądza odwetu. Fakt traktatu brzeskiego i śmierć mjra Mężyńskiego, stają się tą iskrą, która zapala proch. Dnia 13 lutego 1918 roku w Mamajowcach odbyło się nabożeństwo za duszę zmarłego oficera. W małej cerkwi ustawiono prostą, drewnianą trumnę. Zamiast ciała majora złożono w niej liczne niemieckie i austriackie odznaczenia, którymi nagrodzono legionistów II Brygady za waleczność na polu chwały. Kapelan, ksiądz Józef Panaś wygłosił krótkie i płomienne kazanie, a w porywie gniewu demonstracyjnie zerwał i podeptał sojusznicze ordery. Gest ten powtórzyli natychmiast wszyscy obecni, którzy nie zdjęli dotąd posiadanych insygniów zaborców. Oficerowie II. Brygady zrzucają odznaczenia austriackie i postanawiają przebić się z bronią w ręku przez front austriacki do II. Korpusu Polskiego, aby zaprotestować w ten sposób czynem, przeciwko podłości zaborców. W ten sposób, pośmiertnie Major porywa swą Brygadę do ostatnich bojów z zaborcami pod Rarańczą i pod Kaniowem.