Okres ten nazywany jest zwykle w historii Birmy Wiekiem Trzech Szańskich Braci (birm. //), co podkreśla wzrost znaczenia Szanów w birmańskich dziejach. W roku 1310 Thihathu został jedynym władcą królestwa i w 1313 r. przeniósł stolicę do Pinya. W 1315 r. nowe królestwo podzieliło się na Królestwo Pinya oraz Królestwo Sikongu.
Początki Założycielami królestwa byli trzej dowódcy pozostający na służbie króla Narathihapate w schyłkowym okresie Paganu. Ich ojciec, Theinkhabo, był młodszym bratem szańskiego saopha z Wyżyny Szan, który jako uchodźca polityczny znalazł schronienie w Kyaukse w 1260 r. Matka braci była córką birmańskiego finansisty z Myinsaing. Bracia wstąpili na służbę do króla we wczesnym wieku męskim. Po kilku latach służby otrzymali niższej rangi tytuły szlacheckie i zostali wyznaczeni wspólnymi dowódcami garnizonu w ich rodzinnym mieście – Myinsaing. Ich jedyna siostra została nawet żoną syna króla, księcia Thihathu, późniejszego gubernatora Pyain.