Mongołowie zlikwidowali prowincję Chiang-Mien ze stolicą w Tagaung w północnej Birmie i wycofali się całkowicie z Górnej Birmy.
Zasięg geograficzny Po wycofaniu się Mongołów z ich bazy w Tagaung, Myinsaing stało się ośrodkiem dominującym w środkowej Birmie. Wedle standardów Paganu oraz czasów późniejszych obszar kontrolowany przez to królestwo był raczej niewielki, obejmując jedynie centralną, suchą strefę Birmy. Na południu znajdowały się niezależne, mające własnych władców królestwa Hanthawaddy i Taungoo. Na zachodzie położony był również niezależny Arakan. Do całej ciągnącej się łukowato z północnego zachodu na wschód części granicy królestwa przylegały Państwa Szanów. Szanowie, w odróżnieniu od Mongołów, nie odeszli i zostali głównymi graczami w birmańskiej (i południowo-wschodnioazjatyckiej) historii.
Koniec królestwa Myinsaing Thihathu, najmłodszy z braci, nie chciał się dzielić władzą, nawet ze swymi braćmi. W październiku 1309 r. koronował się hucznie na króla. Gdy środkowy brat umarł, 13 kwietnia 1310 r. Thihathu otruł najstarszego i został królem Górnej Birmy. W lutym 1313 r., idąc za radą dworskich astrologów, Thihathu przeniósł stolicę do nowego miasta Pinya nad rzeką Irawadi. Jednak w czerwcu 1315 r. królestwo podzieliło się na Królestwo Pinya oraz Królestwo Sikongu.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Historyczne państwa na terenie Mjanmy Kategoria:Historyczne królestwa w Azji