Skutkiem ubocznym jego pomysłu stworzenia nowego rodzaju sztuki był więc rozwój wiedzy na temat optyki we Francji. Dostrzeganie analogii między światłem a dźwiękiem było efektem przyjętego przez Castela przypuszczenia że w przypadku obydwu zjawisk można mówić o wibracjach. Odwoływał się tutaj do prac Athanasiusa Kirchera i Newtona.
W 1735 roku opublikował dwa kolejne artykuły dotyczące klawesynu optycznego w których starał się udowodnić słuszność swoich twierdzeń i szukał argumentów potwierdzających istnienie analogii między światłem i dźwiękiem. Opierając się na Kircherze, zauważył, że zarówno dźwięk jak i światło odbijają się od płaskich powierzchni, ulegają refrakcji, mogą przenikać przez niektóre materiały i można je skupić przy użyciu specjalnego sprzętu. Kircher skonstruował w tym celu megafon, który dla Castela był odpowiednikiem teleskopu dla dźwięku. Na potrzeby swoich badań specjalnie przetłumaczył pracę Newtona poświęconą zagadnieniom optyki. Została ona wydana w 1740 roku, wraz z komentarzami i porównaniami. Castel był zdania iż rozszczepienie światła białego na siedem składowych: czerwoną, pomarańczową, żółtą, zieloną, niebieską, fioletową i indygo. W opinii Castela każda z wiązek powstałych w wyniku rozszczepienia odpowiadała jakiemuś dźwiękowi, gdyż różniły się one między sobą szerokością i długością.