Wojna birmańsko-syjamska (1785–1786) – jedna z napastniczych wojen prowadzonych przez pragnącego stworzyć birmańskie imperium króla Bodawpayę. W historiografii tajlandzkiej znana jako Wojna Dziewięciu Armii ze względu na podział sił birmańskich na 9 korpusów.
Tło historyczne Panujący w Birmie od roku 1782 król Bodawpaya przekonany był, iż, jako wcielenie przyszłego Buddy Maitreji, przeznaczona jest mu do odegrania rola króla świata. Jego rządy od początku więc nakierowane były na zewnętrzną ekspansję terytorialną. Po podbiciu w roku 1784 położonego na zachodzie królestwa Arakanu skierował swą uwagę na wschód, w stronę głównego politycznego i militarnego rywala Birmy w Azji Południowo-Wschodniej, jakim było w owym czasie syjamskie królestwo Rattanakosin. Wynikało to z widocznego wzrostu siły syjamskiego królestwa pod rządami nowej dynastii oraz podejmowanych przez nie prób pełnego podporządkowania sobie birmańskich wasali: Lanna i mniejszych ksiąstewek położonych na wschód od rzeki Saluin.