Shiwu Qinggong (chiń. 石屋淸珙, pinyin Shíwū Qīnggǒng; kor. 석옥청공 Sŏgok Ch’ŏnggong; jap. Sekioku Seikyō; wiet. Thạch ốc Thanh Qûng; ur. 1272, zm. 1352) – chiński mistrz chan ze szkoły linji i poeta. Znany także jako Shishi Qinggong.
Życiorys Urodził się w Changshu. Buddyzm zaczął praktykować jeszcze w dzieciństwie. Nowicjuszem został w 1292 roku w klasztorze Xingfu w Yushan w prowincji Jiangxi. Jego nauczycielem był Yongwei. W trzy lata później został mnichem w klasztorze w prowincji Fujian(?). Następnie został uczniem mistrza chan Qi’ana Zongxina i od niego otrzymał przekaz Dharmy.
W 1312 roku w wieku 40 lat przybył na górę Xiawu (obecnie Xiamu na północ od Huzhou w prowincji Zhejiang), gdzie wybudował chatkę na szczycie góry, nad stawem noszącym nazwę Jezioro Nieba. Swoją świątynię nazwał świątynią Jeziora Nieba. Nieustannie praktykował chan oraz uprawiał ogródek, aby mieć co jeść. Po dziewiętnastu latach sława o nim, jako mistrzu chan, rozniosła się daleko.
Został zaproszony do objęcia stanowiska opata w pobliskim klasztorze. Funkcję tę pełnił przez siedem lat.
Następnie przebywał w klasztorze Lingyin w Hangzhou. Po jakimś czasie powrócił do Świątyni Jeziora Nieba. Został obdarzony złotą szatą.