thumb|300px|Kościane groty odkryte w jaskiniach Groty Isturitz i Oxocelhaya – zespół jaskiń krasowych w południowej Francji, w departamencie Pireneje Atlantyckie, około 12 km na wschód od miasta Hasparren, jedno z najbardziej znanych miejsc odkrycia licznych artefaktów i dzieł sztuki z okresu paleolitu.
Groty zostały wypłukane przez wody potoku Arbéroue w wapiennych skałach wzgórza Gatzelu. Jest to układ trzech jaskiń: wyżej położonej Isturitz, 20 metrów poniżej jaskini Oxocelhaya i ostatniej, jaskini Erberua, w której wody potoku Arbéroue nadal płyną. Jak pokazują badania, wnętrza wszystkich zajmowane były przez ludzi przez długi czas, od około 80 000 do 10 000 p.n.e.
W 1860 jaskinię Isturitz odwiedził Napoleon III z żoną, Eugenią de Montijo.
Około 1884 r., podczas eksploracji wnętrz pod kątem możliwości pozyskiwania zgromadzonego w nich guano nietoperzy jako nawozu, poszukiwacze natrafili na prehistoryczne artefakty z krzemienia i kości. Ich publiczna prezentacja 10 sierpnia 1895 r. zaintrygowała archeologa i badacza prehistorii Édouarda Piette.
Pozyskiwanie fosforanów z jaskini Isturitz przerwano na początku XX wieku.