W 1923 został aresztowany, trafił do obozu w dawnym Monasterze Sołowieckim. Był jednym z sygnatariuszy listu biskupów uwięzionych na Sołowkach do rządu radzieckiego. W 1926 został zwolniony z obozu z zakazem osiedlania się w sześciu największych miastach ZSRR. Początkowo zamieszkał w Kirsanowie, następnie osiadł w Saratowie, lub według innego źródła – w Sierdobsku.
W 1930 uzyskał prawo dowolnego wyboru miejsca zamieszkania. Osiadł wówczas w Kamyszynie. W 1930 został wyznaczony do objęcia katedry mohylewskiej i mścisławskiej, jednak w Mohylewie przebywał tylko kilka dni. Jeszcze w tym samym roku został ordynariuszem eparchii stalingradzkiej. W 1933 otrzymał godność arcybiskupa.
W Stalingradzie prawosławni uznający jurysdykcję Patriarchatu Moskiewskiego dysponowali jedynie cerkwią cmentarną. W niej też regularnie służył biskup Piotr, regularnie krytykując w swoich kazaniach władzę radziecką, którą z powodu ateistycznego charakteru nazywał „piekłem na ziemi”. W związku z tym został w 1935 aresztowany i oskarżony o prowadzenie agitacji kontrrewolucyjnej. Razem z nim aresztowano służących w cerkwi diakona Piotra Złatorunskiego oraz ks. Aleksieja Sierdobolskiego. Ostatecznie jednak biskup został zwolniony.