Kŏnbong sa (, ) – koreański klasztor.

Historia klasztoru Klasztor został wybudowany przez misjonarza buddyjskiego mnicha Ado w 520 roku na zboczu góry KŭmgangGłówny masyw tej góry znajduje się już w Korei Północnej. Jego pierwotna nazwa to Wongak sa (Klasztor Pierwotnego Oświecenia). Następnie mistrz sŏn Tosŏn (827–898 rozbudował klasztor i zmienił jego nazwę na Sŏbong.

W 1358 roku klasztor został przebudowany i znacznie rozbudowany przez mistrza sŏn Naonga Hyegŭna (1320–1376). Wtedy też zmieniono jego nazwę na Klasztor Zachodniego Feniksa, od grupy skał na zachodzie od klasztoru, która przypomina dużego ptakaChris Verebes, Empty House. Zen Masters and Temples of Korea, s. 182.

Król Sejo (pan. 1455–1468), nawrócony na buddyzm, uczynił z tego klasztoru swoją modlitewną świątynię. Świątynia ta stała się wówczas jedną z czterech głównych w Korei. Praktykowało w niej 700 mnichów. Zarządzała ponad trzydziestoma innymi klasztorami regionu. Najważniejszą relikwią klasztoru był ząb Buddy, zabrany przez Japończyków w czasie inwazji.