Allan Bergius (ur. 2 maja 1972 w Monachium) – niemiecki sopran chłopięcy, później wiolonczelista i dyrygent. Bergius jest znany głównie ze współpracy z przedstawicielem wykonawstwa historycznego, Nikolausem Harnoncourtem (rejestracja kantat Johanna Sebastiana Bacha). Jeden z najwybitniejszych współczesnych dyszkantów śpiewających w stylu bel canta.
Początek kształcenia muzycznego Allan Bergius pochodzi z muzykalnej rodziny i już we wczesnym dzieciństwie zetknął się z muzyką klasyczną. Od 1978 roku pobierał lekcje gry na wiolonczeli, dwa lata później został chórzystą renomowanego niemieckiego chóru chłopięcego z Bawarii – Tölzer Knabenchor. Wkrótce nawiązał współpracę z Herbertem von Karajanem, Jamesem Levinem, Wolfgangiem Sawallischem i Nikolausem Harnoncourtem.
Charakter głosu Bergius wykształcił typowy dla klasycznego sopranu chłopięcego głos – czysty, jasny, surowy, pozbawiony vibrata, rezonujący wyraźnie w obszarze kości twarzoczaszki o znaczącym wolumenie, zdolny do przebijania się przez mahlerowską orkiestrę w wielkich salach operowych, stosunkowo ubogi w obszarze oktawy razkreślnej, dźwięczny w obszarze oktawy dwu- i trzykreślnej. Dysponował przy tym biegłością koloraturową.