i Wawrzyniec Sikora (pseudonim Hieronim Koląbryna)Czesław Gutry, Z historii czasopism płockich, „Rocznik Historii Czasopiśmiennictwa Polskiego”, 1970, T. 9, z. 1, s. 123..
Czasopismo posiadało skromną szatę graficzną i nie zawierało ilustracji. Zwykle składało się z czterech stron, a jedynie w wyjątkowych okazjach poszerzano o kolejne dwie. Na łamach „Ech” przeważały bieżące informacje lokalne z guberni płockiej i łomżyńskiej. W piśmie można było znaleźć także kronikę kościelną, czy opowiadania w odcinkach. Regularnie zamieszczano korespondencję z miast i wsi będących w granicach obu guberniAdam Dobroński, Łomża w latach 1866-1918, Łomża 1993, s. 100..
„Echa Płockie i Włocławskie” „Echa Płockie i Łomżyńskie” odgrywały poważną rolę kulturotwórczą, mimo szykan stosowanych przez władze carskie. Dawały miejscowej inteligencji możliwość wypowiadania się na tematy społeczne, gospodarcze i kulturalneWiesław Koński, Dzieje prasy płockiej, „Notatki Płockie”, nr 149, z. 4, 1991, s. 8.. W związku ze słabym zainteresowaniem czasopismem w Łomży, oddział „Ech” przeniesiono do Włocławka, zmieniając jednocześnie tytuł w marcu 1904 roku na „Echa Płockie i Włocławskie”.