Jego działalność duszpasterską wysoko oceniał biskup wileński i litewski Aleksy.
Dwa lata później, na własną prośbę, podjął pracę duszpasterską w eparchii pskowskiej. O przeniesienie do tejże administratury starał się na prośbę matki, która pragnęła na starość zamieszkać razem z synem w tej części Rosji, z której pochodziła. Objął wówczas parafię św. Mikołaja na wyspie Zalit. Służył w niej do końca życia, otrzymując kolejno wszystkie nagrody cerkiewne przeznaczone dla białego duchowieństwa. W latach 70. XX wieku zyskał sławę świętego starca (chociaż nie był mnichem, a jedynie kapłanem-celibatariuszem), z prośbą o modlitwę i poradę duchową zwracali się do niego świeccy, kapłani i mnisi. Patriarcha moskiewski i całej Rusi Aleksy II określił go jako jeden z filarów rosyjskiego starcostwa. Zajmował się także tworzeniem pieśni paraliturgicznych.
W jego pogrzebie brało udział 3 tys. wiernych; funkcjonuje nieformalny kult duchownego.
Był pierwowzorem starca Anatola, głównego bohatera filmu Pawła Łungina Wyspa.
Uwagi
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1909 Kategoria:Zmarli w 2002 Kategoria:Rosyjscy duchowni prawosławni Kategoria:Więźniowie radzieckich więzień Kategoria:Więźniowie radzieckich łagrów Kategoria:Ofiary prześladowań antyprawosławnych w Związku Radzieckim