Wojna birmańsko-syjamska 1548–1549 – konflikt pomiędzy birmańskim Królestwem Taungngu a syjamskim Królestwem Ayutthaya.

Wydarzeniem tej wojny była bohaterska śmierć królowej Suriyothai oraz jej córki. Z tego powodu w Tajlandii wojna zyskała miano „Wojny która doprowadziła do utraty królowej Suriyothai”. Inna nazwa to: Wojna z królem Tabinshwehti.

Tło historyczne W roku 1531 Tabinshwehti zasiadł na tronie Królestwa Taungngu położonego na północnym wschodzie Mjanmy (Birmy), rozpoczynając dwudziestoletni okres umacniania władzy na podbitych terenach. W roku 1539 król Birmy podbił Królestwo Monów ze stolicą w Pegu i jego południową częścią zajmującą tereny wzdłuż wybrzeża, które znajdowały się przez pewien czas pod władzą Syjamu.

Przebieg wojny Podboje króla Birmy odbiły się szerokim echem w Królestwie Ayutthaya rządzonym przez króla Maha Chakkraphata. Obawiając się ataku na Syjam, Maha Chakkraphat wykonał atak wyprzedzający na Tawè, znajdujące się przed laty w strefie wpływów syjamskich. W tej sytuacji Tabinshwehti wydzielił część sił z Arakanu, gdzie akurat prowadził kampanię wojenną, i rzucił je na Ayutthayę. Z pomocą 180 dobrze uzbrojonych i wyszkolonych portugalskich najemnikówKilka zdań dalej Harvey wspomina o 400 portugalskich najemnikach służących jako gwardia króla i artylerzyści.