W ich tytule widnieje informacja, że zostały spisane z głosu Dawida, co oznacza, że nauczyciel czytał na głos, a uczniowie spisywali, a następnie kopiowali jego wykłady.
Wykłady dla początkujących, wprowadzające w filozofię, stanowiły standardowy element wyższego wykształcenia aleksandryjskiego. Dawali je Amoniusz i Olimpiodor. W miarę upływu czasu ich tekst się jednak rozrastał. Wprowadzenie do filozofii Eliasza jest dwukrotnie dłuższe od Amoniuszowego, a Definicje Dawida – czterokrotnie dłuższe. O ile wykłady Amoniusza były suche i zwięzłe, a praca Eliasza miała charakter rozrywki intelektualnej, to Dawid jawi się w Definicjach jako człowiek zafascynowany filozofią. Jego tekst jest rodzajem zachęty skierowanej do studentów do miłowania mądrości. Elementy zaczerpnięte z pogańskiej filozofii są w nim nadal bardzo silne: świat jest wieczny, ciała niebieskie – boskie, autor mówi o nieracjonalnych duchach zemsty i o długowiecznych nimfach. Dawid nakłania uczniów, by przyjęli grecką filozofię jako zobowiązanie do pewnego rodzaju życia. Filozofia czyni bowiem swego adepta podobnym do Boga, ma on te same przymioty, w szczególności uniwersalną wiedzę.