Za podstawę logiki uznaje Dawid dedukcję (sylogizm). Uważa, że dowodzenie idące od poznania częściowego do całościowego nie daje dostatecznej pewności. Daje ją natomiast sylogizm i metoda apodejktyczna, dzięki której można uznać logikę za część filozofii. Dzięki niej możliwe jest rozróżnianie w filozofii teoretycznej prawdy od fałszu, a w praktycznej – dobra od zła. W kwestii stosunku szczegółów do ogółów Dawid zajmuje stanowisko nominalistyczne.
Filozofia Daiwda ma nastawienie etyczne. Spośród sześciu definicji filozofii znajdujących się w jego pismach centralne miejsce zajmują dwie definicje etyczne: filozofia jest upodobnianiem się człowieka do Boga w miarę jego sił i jest rozmyślaniem o śmierci. Człowiek jest obrazem Boga, a celem filozofii jest przez oczyszczenie duszy dążyć do zlania się z pierwowzorem i nie dopuścić do skażenia obrazu. Filozofia pomaga człowiekowi zwyciężyć śmierć i zbawić duszę od grzechów i panującego w świecie zła.