Po odzyskaniu niepodległości, w 1919, został w Gnieźnie pierwszym burmistrzem w Polsce porozbiorowej. Przez wiele lat piastował stanowisko przewodniczącego rady miejskiej. W 1922 z okręgu gnieźnieńskiego jako członek Narodowej Partii Robotniczej został posłem do Sejmu RP I kadencji[dostęp 2013-11-20], będąc jednocześnie członkiem Sejmiku Wydziału Powiatowego. W 1922 z ramienia NPR został wybrany przez Sejm RP I kadencji członkiem Trybunału Stanu. Prowadził w Gnieźnie kancelarię adwokacką i notarialną. Członek Izby Adwokackiej.
Zły stan zdrowia zmusił go, najpierw do rezygnacji z funkcji burmistrza, a następnie, już w październiku 1923, zrzeczenia się mandatu posła. Kilka tygodni przed śmiercią - 27 listopada 1929 - został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia PolskiM.P. z 1929 r. nr 274, poz. 630 „za zasługi na polu tajnej pracy oświatowej”.[dostęp 2013-11-20].
Żonaty z Aleksandrą Gładysz (1886-1980), z którą miał syna Włodzimierza (1925-1992)[dostęp 2025-01-05]. Brat Kazimierza Rabskiego, lekarza rezerwy, ofiary zbrodni katyńskiej.
Pochowany w grobowcu Rabskich na cmentarzu św. Piotra w Gnieźnie (sektor 1-13-35) Rok śmierci pod podanym linkiem błędnie jako: 1932..
Przypisy