Zasługą jego było postawienie na wysokim poziomie akcji szkolenia w przemyśle, które w pierwszym okresie po wyzwoleniu przyczyniło się do uzupełnienia kadry nielicznych fachowców przemysłu roszarniczego. Przez cały okres pracy w Instytucie szczególną uwagę poświęcał zagadnieniom hodowli lnu i konopi, wybranym zagadnieniom z dziedziny agrotechniki lnu w zależności od rejonów uprawy, z uwzględnieniem metod uprawy roślin włóknistych na torfach. W dalszej fazie rozwoju naukowego zajął się rolniczym wykorzystaniem ścieków roszarniczych.
W 1951 r. zorganizował wydawnictwo naukowe „Prace Instytutu Przemysłu Włókien Łykowych”, w którym ponad 20 lat pełnił funkcję redaktora naczelnego. Był również współorganizatorem i redaktorem wydawnictw popularyzatorskich.
Opublikowany dorobek naukowy obejmuje ponad 150 pozycji wydawniczych w tym 76 pozycji stanowiących oryginalne prace naukowe. Jest autorem iwspółautorem 16 podręczników i skryptów oraz szeregu publikacji o charakterze monograficznym i popularno-naukowym.
W 1996 r.