Sacramento e a Maria santissima (pol. Nawiedzenia Najświętszego Sakramentu), Il modo di conversare continuamente e alla familiare con Dio (pol. Poufny i nieustanny dialog z Bogiem), Pratica di amar Gesù Cristo (pol. Umiłowanie Jezusa Chrystusa w życiu codziennym). Wśród swoich poprzedników, którzy uznali wielkość św. Alfonsa, papież wymienił: Grzegorza XVI, Piusa IX, Piusa XII, Jana XXIII. W liście Jan Paweł II nazwał św. Alfonsa: przyjacielem ludu, misjonarzem, fundatorem, pisarzem oraz doktorem Kościoła. Ten ostatni tytuł nadał św. Alfonsowi papież Pius IX 23 marca 1871. W ostatniej trzeciej części autor listu przypomniał rodzinie alfonsiańskiej o ważnych cechach jej charyzmatu: zabieganie o pracę z ludem, misyjność, studium i nauczanie zdrowej doktryny Kościoła rzymskokatolickiego. Pod koniec listu przypomniane zostały najznakomitsze postacie ruchu alfonsiańskiego: Gerard Majella, Klemens Maria Hofbauer, Jan Nepomucen Neumann i Piotr Donders.
Przypisy
Kategoria:Listy apostolskie Jana Pawła II Kategoria:Utwory literackie z 1987