Jerzy Malara (ur. 11 maja 1928, zm. 16 listopada 2013) – polski specjalista w zakresie górnictwa, w latach 1986–1990 prezes Wyższego Urzędu Górniczego (WUG).
Życiorys W czasie II wojny światowej był uczestnikiem powstania warszawskiego, a następnie robotnikiem przymusowym w nazistowskim obozie pracy działającym przy zakładach zbrojeniowych. Po zakończeniu wojny w 1948 podjął studia na Wydziale Górniczym Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie, w 1952 uzyskując dyplom inż. górnictwa. Początkowo w wyniku nakazu pracy, pracował w Głównym Instytucie Górnictwa w Katowicach, a następnie Kopalni Węgla Kamiennego „Jowisz”. Później był pracownikiem Kopalni Węgla Kamiennego „Generał Zawadzki” (obecnie Kopalnia Węgla Kamiennego Paryż) w Dąbrowie Górniczej, gdzie w latach 1956-1958 pełnił obowiązki naczelnego inżyniera kopalni, a w latach 1958-1969 jej dyrektora.
W latach 1969–1974 był wiceprezesem Wyższego Urzędu Górniczego, w latach 1974-1978 generalnym dyrektorem, a w latach 1978-1986 piastował funkcję podsekretarza stanu w Ministerstwie Górnictwa i Energetyki. Następnie w latach 1986-1990 był kierownikiem WUG, aż do momentu przejścia na emeryturę.