Gdyśmy w Nikitatsu, chcąc wsiąść na statek, czekali na księżyc, nadszedł i przypływ. Wyruszajmy szybko! (W pierwszym wersie zapis japoński, w drugim – transkrypcja naukowa dla języka starojapońskiego, w trzecim – transkrypcja według wymowy współczesnej, w ostatnim zaś – przekład filologiczny.) do ongany należą znaki: ni 尓 (współczesne on’yomi: ni), se 世 (współczesne on’yomi: sei), mu 武 (współczesne on’yomi: mu), to2 登 (współczesne on’yomi: tō), mo 毛 (współczesne on’yomi: mō), ka 可 (współczesne on’yomi: ka), na 奈 (współczesne on’yomi: na), pi1 比 (współczesne on’yomi: hi), ko2 許 (współczesne on’yomi: kyo), gi1 藝 (芸) (współczesne on’yomi: gei) do kungany należą znaki: ta 田 (współczesne kun’yomi: ta ‘pole ryżowe’), tu 津 (współczesne kun’yomi: tsu ‘port’), ba 者 (współczesne kun’yomi: wa は ‘jeśli chodzi o’), nu 沼 (współczesne kun’yomi: numa ‘bagno’), na 菜 (współczesne kun’yomi: na ‘warzywa’) do gisho należą znaki: niki1 熟 – znak ten, oznaczający m.in. ‘gotować’ (po starojapońsku ni-ru), należy odczytać w formie przeszłej, tj.