Zerzęcin – wieś dziś nieistniejąca. Pierwotna nazwa dąbrowy lub pustki, następnie sołectwa. W XVI w. na jej terytorium powstała wieś Paprocice. Dziś obszar powiatu kieleckiego w gminie Nowa Słupia.
Odmiany nazwy pisowni w źródłach, położenie geograficzne. W zapisach historycznych występuje jako
w roku 1369 Zerzocin, w 1374 r. Sarzacin; w wiekach XVII-XVIII w. Żerzocin, Rserocin, Rzerzęcin następnie Zerzęcin.
Wieś w powiecie sandomierskim opisana jako w roku 1369 - dziedzictwo (hereditas), dąbrowa (merica) (Kodeks dyplomatyczny Małopolski. T.III str.830), zaś w 1374 jako - dąbrowa (merica)
Własność W latach 1369, 1374 stanowi własność duchowną - klasztoru świętokrzyskiego
Lokacja W roku 1369 opat konwentu świętokrzyskiego Stefan sprzedaje na prawie dziedzicznym za 6 grzywien Okosławowi sołtysowi Olszewnicy dziedzictwo (hereditas) Zerzęcina rozciągające się od kopców granicznych klucza łagowskiego do granic wolnizny Miłowana czyli Ratajów obecnie Wólka Milanowska, a stąd, włączając dąbrową (merica) Zerzęcin., aż do ścieżki lechowskiej (nazwa pochodzi od nazwy wsi Lechów), między dąbrowami (merica) Senno i Citanika.