z linią równowagi na wysokości 200 m n.p.m.
Według badań z 1992, 1997 i 2002 lodowce na Wyspie Bennetta i innych Wysp De Longa przykryte są resztkami małych pokryw lodowych uformowanych w czasie ostatniego maksimum glacjalnego około 17 000 do 24 000 lat p.n.e. Wyspy te były wówczas głównymi wzgórzami dużej równiny nazywanej Wielką Równiną Arktyczną, która obecnie leży pod wodami Oceanu Arktycznego i Morza Wschodniosyberyjskiego.
Historia odkrycia Wyspa Bennetta została odkryta przez amerykańskiego podróżnika George’a Washingtona De Longa w 1881 i nazwana na cześć Jamesa Gordona Bennetta Juniora, który sfinansował ekspedycję. De Long wyruszył w podróż w 1879 na pokładzie „Jeannette” z zamiarem dopłynięcia do Wyspy Wrangla i odkrycia otwartego morza w rejonie bieguna północnego. Jednakże statek wpłynął na pak lodowy w pobliżu Wyspy Geralda w 1879, gdzie utknął, a następnie został zniszczony przez lód w czerwcu 1881. Wówczas członkowie wyprawy zostali zmuszeni do przemierzania lodu pieszo. W ten sposób została w lipcu 1881 odkryta Wyspa Bennetta, gdzie spędzili kilka dni, by później trafić na Wyspy Nowosyberyjskie i następnie na Syberię kontynentalną.
600px|center|Rysunek Wyspy Bennetta odkrytej przez członków Jeannette Expedition w czerwcu 1881
Przypisy
Kategoria:Wyspy De Longa