Hildebrand Gurlitt (ur. 15 września 1895, zm. 9 listopada 1956) – niemiecki historyk sztuki i handlarz dziełami sztuki.

Życiorys Gurlitt urodził się 15 września 1895. Jego dziadek był malarzem, a ojciec historykiem sztuki. W czasie I wojny światowej Hildebrand Gurlitt służył w armii jako oficer piechoty i był trzy razy ranny. Po zakończeniu walk podjął w rodzinnym Dreźnie studia w zakresie historii sztuki, uzyskał też w tej dziedzinie doktorat. W 1925 został dyrektorem Muzeum Króla Alberta w Zwickau, przebudował wówczas budynek w stylu Bauhausu i co roku organizował ówczesnym twórcom duże wystawy. W 1930 jako „mieszaniec drugiego stopnia” i miłośnik modernizmu stracił stanowisko szefa muzeum po naciskach nazistów. Po jego dymisji lokalna prasa i mieszkańcy powszechnie wyrażali swoje zadowolenie. Po utracie pracy Gurlitt przeniósł się do Hamburga i zaangażował się w prace w tamtejszym stowarzyszeniu artystów, ale stracił stanowisko, gdy w 1933 jedna z miejscowych gazet, już po przejęciu władzy przez nazistów, zarzuciła mu „zażydzenie środowiska artystycznego”.