Po przeszkoleniu ze specjalnością w dywersji został zaprzysiężony 4 sierpnia 1943 roku w Oddziale VI Sztabu Naczelnego Wodza i przeniesiony do Głównej Bazy Przerzutowej w Brindisi we Włoszech. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 marca 1944 roku.
Został zrzucony w Polsce w nocy z 16 na 17 kwietnia 1944 roku w ramach operacji lotniczej o kryptonimie „Weller 12” dowodzonej przez kpt. naw. Edwarda Bohdanowicza i przydzielony do Ośrodka Dywersyjnego „Karol” w Drohobyczu działającego w strukturach Kedywu Obszaru Lwów AK na stanowisko dowódcy ośrodka (po „Osecie”).
Po aresztowaniu przez policję ukraińską, 25 czerwca 1944 roku w Drohobyczu i przekazaniu gestapo został rozstrzelany, albo otruł się w więzieniu w Drohobyczu lub w czasie transportu, do Lwowa. 180px|thumb|left|Tablica w kościele św. Jacka w Warszawie, upamiętniająca poległych cichociemnych, w tym Mariana Kuczyńskiego Odznaczenia Krzyż Walecznych – czterokrotnie, w tym trzykrotnie pośmiertnie.
Upamiętnienie W lewej nawie kościoła pw. św. Jacka przy ul. Freta w Warszawie odsłonięto w 1980 roku tablicę Pamięci żołnierzy Armii Krajowej, cichociemnych – spadochroniarzy z Anglii i Włoch, poległych za niepodległość Polski.