w 1687, znalazło się omówienie eksperymentu warszawskiego i informacje o budowie machiny SolskiegoMarek Żukow-Karczewski, Stanisław Solski, jezuita i uczony, [w:] "Kalendarz Serca Jezusowego 1991", Wydawnictwo Apostolstwa Modlitwy, Kraków , s. 63-68. Od 1667 do 1670 był kapelanem na dworze Jana III Sobieskiego i spowiednikiem królowej Marii Kazimiery.
Z racji nieukończonych studiów teologicznych, Solski nie mógł sprawować wyższych funkcji w zakonie. W 1670 roku opuścił dwór i zamieszkał w Krakowie, gdzie zajmowały go przede wszystkim prace architektoniczne, był bowiem nadwornym architektem biskupa Jana Małachowskiego. Projektował i nadzorował przebudowy i budowy kościołów oraz klasztorów, między innymi kościoła Świętej Barbary. Kontynuował pracę naukową i zajmował się pisaniem. Od 1683 do 1686 roku publikował Geometrę polskiego. Był to wykład geometrii teoretycznej i praktycznej, mający służyć jako praktyczny podręcznik. Dzieło to obejmowało trzy księgi podzielone na czternaście rozdziałów. Księga pierwsza dotyczy geometrii elementarnej czyli figur płaskich, odcinków, kątów, hiperbol, figur przestrzennych itd. Każdy z wymienionych elementów został dokładnie opisany przez Solskiego.