Adaptacja do niskich temperatur M. arctica występuje w środowisku, gdzie temperatura zimą spada ekstremalnie poniżej zera. By przetrwać ten okres, stawonóg ten wykształcił tolerancję dla odwodnienia. Jego oskórek jest przenikalny. Zimą przechłodzona woda wydostaje się z jego ciała do otaczającego go lodu, ponieważ ciśnienie pary nasyconej lodu jest mniejsze niż wody o tej samej temperaturze. Ta strata wody jest zawsze taka by stężenie substancji rozpuszczonych w ciele zapobiegało jego zamarznięciu. Mechanizm ten jest u tego gatunku regulowany głównie przez ekspresję dwóch białek: Heat Shock Protein 70 (HSP70) oraz Trehalose-6-Phosphate-Synthase (TPS).
Odżywianie Skoczogonek ten odżywia się głównie żywymi i martwymi mszakami, ale zjada także detrytus, a rzadziej glony, jest więc głównie roślinożerny.
Behawior Aktywne nocną. W rejonach nadbrzeżnych w czasie odpływu.
Występowanie Gatunek północnej Palearktyki, pospolity na arktycznych wyspach, takich jak Svalbard, Jan Mayen i Børnøya. Występuje również na nabrzeżach zachodniej Norwegii oraz w wysokich górach Skandynawii
Przypisy
Kategoria:Przyślepkowate Kategoria:Skoczogonki Arktyki Kategoria:Skoczogonki Europy Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1876 roku