W 1905 wyjechała do Moskwy i przez pięć lat kierowała żeńską wspólnotą Opieki Matki Bożej. Jako czcicielka św. Serafina pragnęła przenieść się do monasteru w Diwiejewie, współtworzonego przez niego, jednak nie otrzymała błogosławieństwa starca Aleksego, który zamiast tego udzielił jej błogosławieństwa na założenie samodzielnego skitu. W 1910 ihumenia Juwenalia utworzyła skit św. Serafina z Sarowa i Ikony Matki Bożej „Znak”. Głównym obowiązkiem przebywających w nim mniszek była modlitwa. Wspólnotę wielokrotnie odwiedzali biskupi Serafin (Zwiezdinski) oraz Arseniusz (Żadanowski), spowiednik mniszek. Przed nim też mniszka złożyła w 1916 śluby wielkiej schimy, po raz drugi zmieniając imię zakonne na Tamara. Przełożoną skitu pozostawała do jego zamknięcia przez władze radzieckie w 1924.
Po tej dacie do 1931 żyła we wsi Pierchuszkowo pod Moskwą razem z grupą dziewięciu sióstr. W wymienionym roku została aresztowana i skazana na zsyłkę do obwodu irkuckiego. Karę odbywała we wsi Ust'-Uda;