Umundurowanie thumb|„Żuawi śmierci” – rysunek K. Sariusz Wolski na podstawie fotografii. Mundurem oddziałów kosynierskich był zazwyczaj strój ludowy danego regionu, czasem na głowie rogatywka z orzełkiem lub z biało-czerwonym paskiem. W zimie dodawano kożuch i buty. Latem wiele oddziałów kosynierskich stawało do boju boso. Mundury strzelców to już istna mozaika i trudno, choćby ogólnie, określić jakiś typ umundurowania. Czamary, świtki, wołoszki, guńki, burki, kapoty, dawne kurtki ułańskie, kożuchy i sukmany oraz spodnie wpuszczone w cholewy stanowiły odzież powstańców. Akcentowany był w nim pierwiastek narodowy. Noszono łatwe do wykonania kokardy biało-czerwone, orły z tarczą i czapki rogate. Oryginalnością ubioru wyróżniał się oddział żuawów śmierci w granatowych mundurach z białym krzyżem na kamizelce i tureckich czerwonych fezach. Niektóre oddziały nawiązywały do walk wyzwoleńczych we Włoszech, a ich mundur stanowiły czerwone koszule.
Jazda również nie posiadała jednolitego umundurowania. Istniały instrukcje o umundurowaniu poszczególnych rodzajów jazdy, ale dowódcy poszczególnych oddziałów kawalerii ustalali sami wzory umundurowania. Przeważały w umundurowaniu elementy narodowe, tradycje mundurów Księstwa Warszawskiego i Królestwa Polskiego. Nie brak było i tu elementów litewsko-ruskich.
Służba sanitarna powstania