Rozległe prace nad przebudową zamku przeprowadził arcybiskup Petrus de Varda w latach 1490–1495. Odnowił zamek i miasto, ale także poszerzył rzekę Mostonga, aby umożliwić statkom z Dunaju dopłynięcie do zamku. Przy tej okazji wzmocniono system obronny, dodając elementy dostosowane do walki artyleryjskiej, a jednocześnie dobudowano pałac w pobliżu północnej wieży, w którym znajdowały się kamienne rzeźby wykonane w duchu wczesnego renesansu. Większy kompleks osadniczy, w którego północnej części znajdował się zamek, oddzielony fosą, był otoczony wałami z palisadami i miał tylko ceglaną bramę na wschodzie.
W 1529 roku, trzy lata po bitwie pod Mohaczem, zamek wraz z całą okolicą znalazł się w granicach Imperium osmańskiego, a Bač stał się częścią sandżaku segedyńskiego. Opisy twierdzy w pamiętnikach podróżniczych Evliyi Çelebija również pochodzą z tego okresu.
Zamek został zajęty bez walki przez wojska austriackie w 1687 r., a w 1699 roku, włączono go w granice państwa Habsburgów. W 1704 roku w czasie powstania Rakoczego, powstańcy Kurucowie oblegli zamek, ale nie zdołali go zdobyć. Zamek rok później został wysadzony przez austriacką załogę i opuszczony. Z czasem rzeka Mostonga wyschła, a przestarzały już zamek stracił znaczenie obronne.