Klasztory zresztą bardzo często i stosunkowo łatwo zmieniały swoje afiliacje. Dlatego to, co wyróżniało szkołę chan w okresie Song, to nie były różnice instytucjonalne ani rodzaj praktyki, ale właśnie pojęcie szczególnej linii przekazu chanMorten Schlütter. How Zen Became Zen. Str. 17..
Kształtowanie się linii przekazu Najwcześniejsza część linii przekazu, którą chan okresu Song przyswoił, ukształtowała się w dolnym regionie rzeki Yangzi w prowincji Hubei, w kręgu tzw. Wschodniej Góry (chiń. Dongshan), czyli mnisiej wspólnoty Daoxina (580-651) i Hongrena (601-674). Jak wiadomo, generacyjny przekaz od mistrza do ucznia był wydarzeniem jednostkowym i tak było do Huinenga (638–713) – Szóstego Patriarchy. Po nim przekaz nie odbywał się już do jednego ucznia w każdym pokoleniu, ale dwóch głównych uczniów Huinenga, czyli Nanyue Huairang i Qingyuan Xingsi, swoimi przekazami jednolitą (prawieW Xu gaoseng zhuan przytacza się słowa Daoxina, który wspomina, że udzielił przekazu wielu swoim uczniom, więc przekaz do Hongrena nie był niczym szczególnym.) linię przekazu rozdzielili na kilka równolegle biegnących liniiMorten Schlütter. How Zen Became Zen. Str. 18..