Artystów Północy zafascynowało przede wszystkim odkrycie naukowej perspektywy, znajomość anatomii (proporcji ludzkiego ciała), światłocień oraz klasyczne formy architekturyE. H. Gombrich, O sztuce, Warszawa 1997, s. 342.. Wyrazem nowych form w malarstwie italianistów były sposoby obrazowania piękna ludzkiego ciała, nawiązujące do klasycznej rzeźby starożytnej oraz przedstawianie scen religijnych, mitologicznych i biblijnych na tle rozległych krajobrazów powietrznych.
Italianiści zapoznawali się ze sztuką włoską różnymi drogami: często z autopsji, częściej jednak poprzez przywiezione obrazy i ryciny (np. rysunki i kartony do tkanin w książęcych manufakturach w Brukseli), a często jedynie pośrednio, np. poprzez grafikę Albrechta Dürera, która bardzo wcześnie dotarła do Niderlandów.
Do rozprzestrzenienia się wzorów włoskich w dużym stopniu przyczyniło się rozpowszechnienie miedziorytu. Często robiono to w sposób schematyczny i powierzchowny, powtarzając w oparciu o ryciny tylko chwyty kompozycyjne i niespójnie łącząc różne motywy w duchu eklektyzmu. Z włoskiego manieryzmu przejmowano głównie to, co było najbardziej sztuczne, pretensjonalne i schyłkoweM. Rzepińska, Siedem wieków malarstwa europejskiego, Wrocław 1979, s.