Medal Jeńców Wojennych 1940–1945 (fr. Médaille du Prisonnier de Guerre 1940–1945, fl. Krijgsgevangenenmedaille 1940–1945) – belgijskie wojskowe odznaczenie państwowe, którym wyróżniano żołnierzy armii belgijskiej przebywających w niewoli w czasie II wojny światowej.
Historia Odznaczenie zostało ustanowione dekretem księcia regenta Belgii Karola w dniu 20 października 1947 roku w celu wyróżnienia oficerów i żołnierzy armii belgijskiej, którzy w okresie od 10 maja 1940 do 7 maja 1945 roku dostali się do niewoli niemieckiej i przebywali w obozach jenieckich.
Zasady nadawania Zgodnie z dekretem medal nadawany wszystkim oficerom i żołnierzom armii belgijskiej, którzy w okresie II wojny światowej dostali się do niewoli i przebywali w obozach jenieckich.
W zależności od długości pobytu w niewoli do medalu nadawano okucia w postaci wykonanych z brązu prostokątów. Pojedynczy prostokąt oznaczał 1 rok pobytu w niewoli.
Opis odznaki Odznakę medalu stanowi okrągły krążek o średnicy 38 mm, wykonany z brązu. Nad odznaką medalu umieszczona jest korona o wys. 25 mm.