Po wojnie dowodził „Chevronem” na Morzu Śródziemnym, w 1946 roku awansując do stopnia komandora porucznika (Commander). Po okresie służby w sztabie Admiralicji i ukończeniu US Armed Forces Staff College powrócił na morze jako dowódca niszczyciela „Cadiz”. Od 1951 roku był oficerem sztabowym NATO, uczestniczył w przygotowaniu pierwszych wielkich ćwiczeń morskich paktu pod kryptonimem Mainbrace (1952). W dalszym okresie kariery pełnił różne funkcje liniowe i sztabowe. Awansowany w 1960 roku do stopnia kontradmirała, dwa lata później reprezentował Wielką Brytanię na ceremoniach ogłoszenia niepodległości przez Jamajke oraz Trynidad i Tobago. Był także pierwszym brytyjskim admirałem, który stanął na biegunie południowym. W 1967 roku, już w stopniu wiceadmirała, przewodniczył brytyjskiej delegacji do RPA, której celem była renegocjacja porozumienia z Simonstown, brytyjsko-afrykanerskiej umowy o współpracy flot. W październiku tegoż roku został awansowany do stopnia pełnego admirała i objął dowództwo Western Fleet, floty powołanej w miejsce Home Fleet. Został również dowódcą obszaru Wschodniego Atlantyku w NATO. W 1969 roku przewodził dwóm rewiom floty przed królową Elżbietą.