Celem budowy Nowego Centrum Łodzi było stworzenie nowej, wielofunkcyjnej przestrzeni miejskiej łączącej funkcje kulturalne, społeczne i rekreacyjne. Projekt zakładał wykreowanie atrakcyjnego fragmentu miasta, w którym rozwijane będą instytucje kultury (m.in. poprzez rewitalizację kompleksu EC1). Inwestycja obejmowała także modernizację infrastruktury transportowej i budowę nowego, podziemnego dworca Łódź Fabryczna, stanowiącego kluczowy węzeł komunikacyjny oraz główny element reorganizacji układu urbanistycznego tej części miasta.
Proces rewitalizacji terenu NCŁ rozpoczęto w 2007 roku. Założeniem było utworzenie miejskiego centrum, mającego łączyć biznes, handel, kulturę oraz transport. Program realizacji NCŁ powstał na mocy uchwały Rady Miejskiej w Łodzi z 28 sierpnia 2007 roku. Pierwotnie projekt obejmował teren zamknięty ulicami Tuwima – Sienkiewicza – Narutowicza – Kopcińskiego. 4 lipca 2012 roku został rozszerzony o kwartał Tuwima – Piotrkowska – Narutowicza – Sienkiewicza. Autorem pierwszej koncepcji zagospodarowania przestrzennego Nowego Centrum Łodzi był światowej sławy luksemburski urbanista Rob Krier, który w 2007 roku nakreślił podstawy planu z umiejscowieniem dworca Łódź Fabryczna, strefami funkcjonalnymi i siatką ulic.