Oddział dotarł do granicy 24 lipca w okolicach miasteczka Goldenau (Kopijki). Maria przez całą drogę przede wszystkim opiekowała się dowódcą, który był ciężko chory na gruźlicę. W nocy 25 lipca dokonali napadu na majątek Katrinfelde, a następnie wycofali się w głąb terytorium pruskiego. 3 sierpnia powrócili na teren Białostocczyzny, unikając oddziałów niemieckich, które chciały grupę zniszczyć. Dowódca pomimo choroby oraz ścigających ich żołnierzy niemieckich podjął decyzję o marszu na Litwę Kowieńską. 12 sierpnia oddział biwakujący w pobliżu wsi Okółek na brzegu Puszczy Augustowskiej, zdradzony przez miejscowego leśnika, wpadł w zasadzkę, która została urządzona przez żandarmerię niemiecką. Zginął jego dowódca, a Maria Iwanicka mimo odniesionej rany osłaniała wycofujący się oddział. Nie usłuchała wezwania do poddania się. Była ciężko ranna. Została wrzucona przez żandarmów na wóz i zawieziona razem z kilkoma innymi ujętymi rannymi żołnierzami na posterunek w Suchej Rzeczce znajdującym się nad jeziorem Serwy. Odmówiła zeznań, więc przez kilka godzin znęcali się nad nią i zamordowali w tym samym dniu.