Od października 1931 do 30 czerwca 1932 w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty nr 7 w Śremie. Przeszkolony w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernej w Wyszkowie, od lipca 1932 przydzielony jako dowódca plutonu czołgów „TK” do 3 Pułku Pancernego w Modlinie. Awansowany na stopień podporucznika ze starszeństwem od 1 stycznia 1935.
Od 1934 jako doradca techniczny w Ministerstwie Przemysłu i Handlu, od 1937 zastępca dyrektora katowickiego oddziału „Wspólnoty Interesów Górniczo-Hutniczych”. Wraz z prof. Dominikiem pracował nad nowatorską metodą produkcji tlenku żelazawo-żelazowego z wypalonego pirytu.
W kampanii wrześniowej 1939 zmobilizowany, przydzielony do Ośrodka Zapasowego Broni Pancernych Nr 1 w Warszawie, następnie jako dowódca plutonu 2 batalionu czołgów „A”, walczył w rejonie Katowic oraz Chorzowa. 18 września granicę polsko-węgierską, dotarł do Francji wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych, od 21 października przydzielony do Centrum Wyszkolenia Broni Pancernej, następnie w 2 batalionie czołgów 10 Brygady Kawalerii Pancernej.