Twierdza ta strzegła głównej drogi przez Pireneje, łączącej Barcelonę z Perpignan.

Oblężenie Bellegarde rozpoczęło się 23 maja i trwało do 24 czerwca, kiedy to pułkownik Boisbrulé skapitulował wraz z uszczuplonym do 1450 ludzi garnizonem fortecy. Straty francuskie to 30 zabitych i 56 rannych. Twierdza była uzbrojona w 41 armat oraz 7 moździerzy. W szeregach Ricardosa, prowadzących oblężenie było 6 tys. żołnierzy oraz 34 działa. W czasie gdy trwało oblężenie głównej twierdzy, Hiszpanie zmuszeni byli zająć także dwie mniejsze fortyfikacje: Fort les Bains oraz Fort de la Garde. Placówki te poddały się odpowiednio 3 i 5 czerwca. W dniu 29 maja de Flers usiłował ratować Fort de Bellegarde konwojem z zaopatrzeniem, lecz akcja dostawy zapasów nie powiodła się, jako że licząca 3-5 tysiąca ludzi eskorta konwoju została odepchnięta przez Hiszpanów.

24 maja de Flers zajął się przygotowaniem fortyfikacji Camp de l'Union. Nowy obóz mieścił się pod murami Perpignan i rozciągał się od wioski Cabestany na wschodzie do młynu w Orles na zachodzie. Po bitwie Dagobert otrzymał awans do stopnia generała dywizji, natomiast Saureta awansowano na pułkownika.