Lata 50. W 1949 powstał pierwszy islandzki film dźwiękowy Milli Fjalls of fjöru (Między górami a brzegiem). Film ten zainspirował Islandczyków, co spowodowało szybki wzrost liczby tworzonych filmów w latach 1949–1955. W tym samym roku stworzono pierwszą na wyspie wytwórnię filmową Edda-film. Wytwórnia ta produkowała filmy w języku islandzkim, z udziałem islandzkich aktorów, artystów nowo powstałego teatru. W latach 50. na wyspie zaczęli nagrywać filmy artyści zagraniczni, głównie skandynawscy.
Lata 60. i 70. W 1962 powstał film 79 af Stöðinni, który był realizowany w koprodukcji islandzko-duńskiej. Film ten zobaczyła rekordowa widownia (70 tysięcy Islandczyków). Spowodował zmianę w postrzeganiu sztuki filmowej na wyspie. Rząd uznał jednak, że to jednorazowy fenomen i nie przeznaczył żadnych środków na produkcję następnych filmów, natomiast twórcy zagraniczni uznali, że rynek islandzki jest zbyt mały by tworzyć na niego filmy. W ciągu następnych 15 lat w Islandii wyprodukowano tylko jeden film fabularny a Edda-film zakończyła działalność na początku lat 70.
W tym czasie kino w Reykiaviku wyświetlało głównie filmy szwedzkie i amerykańskie, a także radzieckie, polskie i czechosłowackie.