Dlatego też, powstała idea stworzenia broni łączącej w sobie zarówno zalety subkarabinków (zasięg oraz energia początkowa pocisku), jak i pistoletów maszynowych (niewielkie rozmiary i waga), która mogłaby być wykorzystywana w charakterze broni przeznaczonej do samoobrony dla załóg pojazdów, obsługi broni zespołowej, oddziałów inżynieryjnych itp.
Opis thumb|150px|Porównanie specjalnego naboju pistoletowego 5,7 × 28 mm stosowanego w PDW (po lewej) oraz naboju pośredniego 5,56 × 45 mm (po prawej)
W broni klasy PDW stosuje się najczęściej specjalną małokalibrową amunicję pistoletową z ostrołukowym pociskiem, która swoją budową zbliżona jest do nowoczesnej amunicji pośredniej stosowanej w karabinkach automatycznych. Taka konstrukcja naboju sprawia, iż ma on znacznie lepsze właściwości balistyczne względem standardowych naboi pistoletowych, zapewniając większy zasięg, celność i zdolność penetracji pancerza. Jednocześnie niższa energia tego typu amunicji względem amunicji pośredniej zapewnia mniejszy odrzut ułatwiając prowadzenie celnego ognia seriami na krótkich dystansach.