Taktyka ta opierała się na współpracy różnego rodzaju wojsk, poczynając od ciężkiej piechoty ustawionej w falandze (pedzetajrowie i hypaspiści), stanowiącej główną siłę armii, uzbrojonej we włócznie, lecz mało elastycznej i podatnej na ataki bardziej mobilnych przeciwników; lekkiej piechoty (najemnicy traccy i bałkańscy, peltaści, psiloi), będącej przeciwwagą dla cięższych formacji, chroniącej flanki i pełniącej rolę harcowników; ciężkiej kawalerii (hetajrowie, jazda tesalska), potrafiącej rozstrzygać losy bitew za pomocą silnej szarży, ale mało efektywnej do innych zadań; oraz lekkiej kawalerii (najemnicy, prodromoi), spełniającej wszystkie te role, którym nie mogła podołać jazda ciężkozbrojna. W późniejszych latach, zwłaszcza za czasów Aleksandra, stopień zróżnicowania poszczególnych oddziałów jeszcze bardziej zwiększono, dodając kontyngenty wschodniej ludności miejscowej, walczące na tamtejszą modłę. Później „taktyka połączonych broni” była również wykorzystywana, przez wszystkie państwa hellenistyczne. Pierwotnie nie zachodziły w niej większe zmiany, ale od czasu trwałego przejęcia władzy w Macedonii przez dynastię Antygonidów (275 p.n.e.) stopniowo była ona coraz bardziej modyfikowana na skutek panującej tendencji do ograniczenia roli i ilości kawalerii oraz oddziałów lekkozbrojnych na rzecz żołnierzy uzbrojonych w sarisy.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Armia starożytnej Macedonii · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.